Ana içeriğe atla

Bunları Yapan Ailelerin Çocukları Mutlu Yetişiyor



Kariyerinde harika bir noktaya gelmiş bir dostumla kahve içmek için buluşmuştuk. Huyumdur. Buluşmalara biraz erken giderim. O gün de öyle yaptım. Havada tatlı bir güneş vardı. Ne serin ne de çok sıcak… Tam kıvamındaki bu havayı her ikimizde değerlendirelim diye kafenin bahçesinde bir yere geçtim ve dostumu beklemeye başladım.

Pahalı arabasının anahtarını kafenin valesine bıraktı ve yanıma geldi.

Önce havadan sudan sohbet ettik. Sonra sohbet yine her zamanki gibi yine onun kariyeri ve projelerine geldi.

Ancak bir farkla. Bu sefer başka bir tonda konuşuyordu.

O: Biliyor musun çok çalışıyorum Salim.

Ben: Evet ama iyi de kazanıyorsun. Hakkettiğini alıyorsun sanıyorum değil mi?

O: Alıyorum almasına da…

Ben: Eee. Sorun ne?

O: Geçenlerde bir kitap okudum. Ölüm döşeğindeki insanların son pişmanlıklarını sormuşlar.

Ben: Evet?

O: Oradaki maddelerden birisi tamamen beni anlatıyor. Fark ettim ki hayatımın tamamını iş merkezli hale getirdim. Çocuğumun büyüdüğünü göremiyorum bile…



Bu diyalog bir süre devam etti. Her ne kadar üzülse de şanslı olduğunu söyledim. Çünkü bu durumu erken fark edebilmişti.

Arkadaşımın bahsettiği kitap, Avustralya’da yıllar boyunca evlerinde ölümü bekleyen hastalarla çalışan hemşire Bronnie Ware, emekli olduktan sonra deneyimlerinden yararlanarak yazdığı kitaptı. Bronnie Ware kitabında insanların hayatlarının son günlerinde en çok neye pişman olduğunu listelemişti.

Arkadaşımın etkilendiği pişmanlık maddesi şuydu,

· "Keşke bu kadar çok çalışmasaydım." Ware’e göre erkek hastaların büyük bir kısmı, işleri nedeniyle ailelerine ve dostlarına yeterince vakit ayıramadıkları için pişman oluyor. Ware, erkek hastaların büyük bir kısmının eğer bir şansları daha olsa dönüp çocuklarının kaçırdıkları anlarını yaşamak istediklerini gözlemledi.

Kariyeri, işi gücü elbette bir kenara bırakalım demiyorum. Ancak bir daha asla geri gelmeyecek zamanı daha değerli kılalım.

Sevdiklerimize, çocuklarımıza sarılalım. Onlarla güzel zamanlar geçirelim. Geçirelim ki onların hatıralarında unutulmaz olalım. Hatırlanılmak istenmeyen değil…


İşte mutlu bir çocuk için bazı fikirler.







Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çiçek Açmak için Önce Gömülmek Gerekir

Bittim diye üzülme senin için daha güzel bir başlangıç vardır. Öldüm diye kederlenme sana bahşedilmiş daha büyük bir diriliş vardır.



Eğitimin Usain Bolt’u Olmak İçin Garantili 5 Yol

Malumunuz 2012 Londra Yaz Olimpiyatları görkemli bir kapanışla sona erdi.  İyi çalışan, sabır gösteren, planlı ve programlı olan sporcular, dolayısıyla ülkeler emeklerinin karşılığını aldılar. Tabii bir çok sporcu ve ülke olimpiyatlara damgasını vurmuştur ama bana göre oyunlara asıl damgasını vuran tek  bir sporcu vardı: Usain Bolt. 1986 doğumlu Jamaikalı Sprinter Olimpiyat Stadyumu'nda yapılan atletizm yarışmalarında erkekler 200 metre finalinde, 19.32 saniyelik derecesiyle, dünya rekoru kıramasa da kariyerinde ikinci kez 200 metre olimpiyat altınına uzandı. Ve bunu tarihte yapan ilk atlet oldu.

Peki Bolt’u başarıya götüren etkenlerin iyi bir eğitim vermekle ne ilgisi olabilir? Bana göre Bolt’a bakarak feyzalabileceğimiz bir çok nokta var.
Ben başarının tanımlanmasını pek sevmiyorum. Her ne kadar başlıkta garantili beş yoldan bahsetsem de doğru olana gitmenin birden fazla yolu var. İşte bu yazıda da bana göre bir eğitmeni tıpkı Bolt gibi başarıya götürecek beş yoldan bahsedeceği…

Yüzyüze Eğitimin Sonu mu Geliyor?

Yüzyüze eğitimin sonunun geldiğine, en azından şimdilik, inananlardan değilim. İnsan, insan olduğu sürece temasa ihtiyacı olacaktır. Ama yine de mevcut gelişmeleri görmezden gelemeyiz. Arkadan gelen dijital yerliler mevcut ezberi hepten unutturacak gibi görünüyor. 

Bunlara ek olarak dünyada ve Türkiye’de hızla artan mobil teknoloji alt yapısı, mobil çalışan sayısını da arttırmaya başladı. Çalışanlar artık iş yerlerine gitmeden; kafelerde, evde, parkta, bahçede ve belki de yolculuk esnasında çalışabilmekteler.
Ayrıca iş yerleri de maliyetlerini düşürmek için çalışanlarını dışarıya yönlendirmeye başladı. Bir araştırmaya göre 2015’te 1.3 milyar kişinin mobil çalışan olması bekleniyor. Yani insanlar artık tek bir fiziki mekanda bulunmak zorunda kalmayacaklar.
Tüm bu gelişmeler ister istemez yüzyüze eğitimin geleceğini bizlere sorgulatıyor. Her ne kadar etkinliği diğer öğrenme metodlarına göre daha güçlü olsa da dünyadaki teknolojik gelişmeler ve artan maliyetler bizi buna zorlayacak gib…